3.

اسپری فیکساتیو رو برمیدارم؛ روش نوشته "دقّت داشته باشید که گاز حاصل از اسپری را استنشاق نکنید" ولی من دوست دارم خُب. میزنمش رو پیکسل. صداش رو دوست دارم. بو ش رو هم. شبیه بوی رنگ ه یه جورایی، قاطی شده با نفت، یه آلیاژی هم انگار قاطیش ه که نمیدونم چی ه. اوّل که درش رو باز کردم از بو ش ذوق کردم؛ در ش رو صاف -شایدم کمی مایل- گرفتم جلو بینیم. بعد که خوب بو کردم روش رو خوندم ببینم چهجور باید استفاده ش کنم که دیدم روش اون عبارت رو نوشته. بعدش موقع استفاده، بازم بو ش میاومد ولی من همهش دستم جلو دماغم بود چون میترسیدم چیزیم بشه -آلرژی لعنتی برام بسّه- بازم بو ش میکردم ولی مث اون اوّل خالصانه -یا همچین چیزی- نبود. یهجورایی انگار اون لذّت اولش رو نداشت. نمیدونم. فکر کنم میخواستم از این نوشته برسم به روابط بین آدما شاید، ولی خب ربطی نداشت.

میخوام یه اسپری مشکی بردارم و رو دیوارهای نحس این شهر لعنتی گرافیتی بکشم. تا بهتر شه. تا قابلتحمّل تر شه. ولی میشه مگه؟